Μια αλήθεια που αφορά όλους μας.

Και να που το 2017 αρχίζει να θυμίζει το καλοκαίρι του 2015! Συζητήσεις για νέο Grexit, νέα πτώχευση της χώρας (εντός ή εκτός ευρώ), νέο νόμισμα, νέα μέτρα και νέα ψηφοφορία, νέο μνημόνιο, νέες εκλογές!

Γενικά λοιπόν καταιγισμός νέων (…) με άρωμα όμως ιδιαίτερα παλιό, αναχρονιστικό, παροπλισμένο, ξεπερασμένο, εκτός τόπου και χρόνου, και εκνευριστικά γνωστό.

Από τη μια, άτομα που (μοιάζει) να μην αντιλαμβάνονται που ζουν και σε ποιους απευθύνονται. Άτομα που δεν γνωρίζουν τι σημαίνει “αυτοαναιρούμαι” ή τους είναι αδιάφορη η ύπαρξη της συγκεκριμένης λέξης. Άτομα με θλιβερά κενά μνήμης των λόγων τους. Άτομα “χαμένα” σε μια εικονική πραγματικότητα που απέχει έτη φωτός από το πραγματικό στίγμα. Άτομα που απλώς κινούνται χωρίς ίχνος προγραμματισμού..απλά κινούνται προς μια άγνωστη (μάλλον) και για τα ίδια κατεύθυνση.

Από την άλλη πλευρά του ποταμού, ξύλινα λόγια παρελθοντικής λογικής. Κάτι σαν “μάλωμα” ενός παιδιού για τις αταξίες που έκανε. Απλά κατηγορίες. Στόχευση στο τι έκανε ή δεν έκανε κάποιος, όχι στο τι ο ίδιος στη θέση του θα δρομολογούσε. Παντελής έλλειψη αναγνώρισης της ευθύνης ή συμμετοχής στην σημερινή κατάσταση. Καμία συγκεκριμένη πρόταση διαφυγής ή αλλαγής της πορείας. Κάτι σαν κριτική για την κριτική.

Χρόνια τώρα αυτό είναι το “παιχνίδι” πολιτικής με πρωταγωνιστές τις εκάστοτε ομάδες. Και πράγματι αυτό το show είχε απήχηση, κέρδισε πολλούς θεατές - υποστηρικτές. Άρεσε, εξυπηρετούσε, βόλευε (μεταφορικά και κυριολεκτικά).

Σήμερα, “διαφεύγει” ατυχώς από τις συμμετέχουσες στο “παιχνίδι” ομάδες η “ακριβής” θέση της χώρας (Ελλάδα). Εξακολουθούν να χρησιμοποιούν τακτικές και συστήματα του παρελθόντος που αφορούσαν όμως μια άλλη Ελλάδα, σε μια άλλη εποχή, και σε ένα άλλο περιβάλλον.

Δυσκολεύομαι πάρα πολύ να κατανοήσω τη λογική του αδιαφορώ, αγνοώ ή δεν αντιλαμβάνομαι την πραγματικότητα του “παρά πέντε”. Μου είναι εξωπραγματικό να αποδεχτώ ότι δεν είναι ευδιάκριτο σε κάποιους ότι βιώνουμε ίσως την πιο σημαντική περίοδο της μεταπολεμικής Ελλάδος. Ακόμα πιο εξωφρενικό μου φαντάζει ένας να αντιλαμβάνεται (την άκρως προβληματική) πραγματικότητα και να εθελοτυφλεί.

Εύχομαι ολόψυχα να ξυπνήσουμε ή αλλιώς να σταματήσουμε να έχουμε τα μάτια μας κλειστά (ενώ δεν κοιμόμαστε). Να αναγνωρίσουμε τη δυσμενέστατη (όχι μόνο οικονομικά) θέση μας. Να προγραμματίσουμε  ένα δρομολόγιο. Να δώσουμε τέλος σε κοντόφθαλμες μικροπολιτικές – έχουν τελειώσει αυτές οι εποχές. Να συνειδητοποιήσουμε ότι οι “άλλοι” δεν είναι αντίπαλοι. Να αντιληφθούμε ότι το “σημερινό” παιχνίδι δεν θα έχει νικητές και ηττημένους, παρά μόνο θλιβερά ηττημένους. Να συμφιλιωθούμε επιτέλους μεταξύ μας αλλά και με την αλήθεια.

Και αυτή η αλήθεια  αφορά ΟΛΟΥΣ μας.

 

0 replies

Leave a Reply

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *