Ψάχνοντας τη λύση~Μια νέας μορφής επανάσταση

Θα είναι κουραστική μια ακόμα αναφορά στην οικονομική κατάσταση της Ελλάδας του σήμερα. Δεν θα προσφέρει τίποτα και σε κανένα η προσπάθεια «φωτογράφησης» του μέσου Έλληνα. Είναι προ πολλού γνωστή και με ένα τρόπο αλάθητο, δηλαδή βιωματικό. Και βέβαια η εικόνα δεν περιορίζεται στο οικονομικό profile, αλλά με βάση αυτό επεκτείνεται σε όλους τους τομείς της προσωπικής και κοινωνικής ζωής.

Η κατάσταση εμφανίζεται να είναι δύσκολα αναστρέψιμη οικονομικά. Βέβαια, σε προηγούμενες  δημοσιεύσεις Η Ελλάδα των χαμένων ευκαιριών έχουμε εκφράσει την άποψη μας, ότι δηλαδή δεν «επιτρέπουμε» στην οικονομία να λειτουργήσει προς την κατεύθυνση της ανάκαμψης. Στην πραγματικότητα, η εφαρμοζόμενη οικονομική λογική (το λογική.. αποτελεί σχήμα λόγου) είναι σχεδόν η αντίθετη από αυτή που θα έπρεπε.

Και βέβαια δεν υπάρχει έλλειψη καλών οικονομολόγων. Αυτό θα ήταν το επιθυμητό, γιατί εύκολα θα τους αλλάζαμε. Η έλλειψη αφορά τη λέξη «βούληση». Ένας όρος με άπειρες προεκτάσεις είτε σε χώρους τους οποίους φανατικά επιμένουμε να μην αγγίζουμε, είτε στην εικόνα του αδύνατου που «καταφέραμε» να χαρίσουμε στα ισχυρά κέντρα λήψης αποφάσεων.

Μοιάζουμε απλοί θεατές στο θέατρο του παραλόγου όπου κυριαρχούν η χαμένη έννοια των λέξεων, οι ψεύτικες υποσχέσεις, η ανυπαρξία προγράμματος, η αστειότητα, ο εκφυλισμός της αλήθειας, και δυστυχώς χωρίς την αίσθηση ενός καλύτερου αύριο.

Οι κοινωνικές αντιδράσεις, όπως τις γνωρίζαμε, δεν υπάρχουν πια..Φρόντισαν κάποιοι έντεχνα να τις καταχωνιάσουν βαθιά στο χρονοντούλαπο της ιστορίας.

Ίσως να πρέπει να χτίσουμε στη σκέψη μας μια νέας μορφής επανάσταση. Αυτής που θα αφορά μια διαφορετική αντίληψη για το σημερινό «ευ ζην».

Το μοντέλο των προηγούμενων τριών δεκαετιών φαίνεται ότι πρέπει να αντικατασταθεί από ένα νέο, βασισμένο όχι αποκλειστικά (και με το όποιο τίμημα) στην απόκτηση χρήματος και κατ΄επέκταση υλικών αγαθών. Ο υπέρ καταναλωτισμός ήταν η δική μας λανθασμένη συμμετοχή σε αυτό που σήμερα εμφανίζεται αδιέξοδο. Βέβαια, πολλοί ήταν εκείνοι που έντεχνα μας τον «επέβαλλαν».

Ρίχνοντας περισσότερες ματιές στο μέσα μας και χρησιμοποιώντας τα δικά μας θέλω και πρέπει - όχι τρίτων -  ίσως αποκτήσουμε μια καλύτερη αίσθηση της πραγματικής εικόνας του νέου εαυτού μας. Μιας εικόνας απαγκιστρωμένης από τα «πρότυπα» της δεκαετίας του 90.

Απεδείχθη (με μεγάλο κόστος βέβαια) ότι ΔΕΝ είναι «απαραίτητη» η ύπαρξη Cayenne, μεζονέτας, πισίνας, εξωτικών ταξιδιών, πούρων και Κολωνακίου στη ζωή μας..και πολύ περισσότερο τα προηγούμενα δεν ήταν εκείνα που θα «έφτιαχναν» μια υγειή σχέση με τους άλλους.

 

Εύχομαι να διδαχτήκαμε ότι πρέπει να ζούμε για εμάς! Η χρησιμοποίηση κριτηρίων άλλων στη δική μας ζωή μοιάζει να ήταν η παγίδα που δεν αποφύγαμε. Όμως η αλλαγή της αντίληψής μας για την «ωραία ζωή» θα αλλάξει και τα πρόσωπα που θα είναι πλέον παγιδευμένα..

Ψάχνοντας τη λύση…

 

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

0 replies

Leave a Reply

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *