Τι μας έμαθε η Αρλέτα

Κατεβαίνοντας (αν ήσουν Βόρειος..) για την Πλάκα, κάπου στην Ακαδημίας άφηνες το λεωφορείο και συνέχιζες τη διαδρομή με το πεζό 2, δηλαδή με τα 2 ποδαράκια σου. Η αλλαγή του «μεταφορικού μέσου» ήταν το τελευταίο που σε ενδιέφερε προκειμένου μα βρεθείς στην αγαπημένη σου μπουάτ! Και σε μια από αυτές θα συναντήουσες την Αρλέτα!

Η Αρλέτα και η μπουάτ

Για τους νεότερους που δεν πρόλαβε η λέξη να τους συστηθεί, μπουάτ ήταν ο χώρος όπου ντυμένοι συνθέτες, τραγουδοποιοί και τραγουδιστές μάθαιναν σε επίσης ντυμένους νεολαίους (και όχι μόνο) το πως η  ποιότητα στη μουσική δεν χρειάζεται να έχει «απέναντι» τη λιτότητα, αλλά θαυμάσια μπορεί να συμπορεύεται.

 

Μπουατ. Αρλέτα. Πουλόπουλος

Το ποτό της εποχής λεγόταν  βερμούτ , η μάρκα των τσιγάρων συνήθως  Άσσος ή Καρέλια, η παρέα ήταν πράγματι παρέα και με τις αισθήσεις σε επιφυλακή αφηνόσουν στο ταξίδεμα της Αρλέτας, της Χωματά, της Αστεριάδη, του Παππά, του Χατζή, του Νιόνιου και πόσων άλλων.

Το ταξίδι μπορεί να ήταν λιτό (για τα σημερινά δεδομένα) αλλά ταυτόχρονα ιδιαίτερα «φορτωμένο» με ευαισθησία και ευγένεια. Μέσα από πολιτικούς – κοινωνικούς  και ερωτικούς στίχους, φεύγοντας έπαιρνες (ανά περίπτωση) υλικό για  σκέψη ή την ίδια την ιδέα του έρωτα (αν δεν την είχες ήδη γνωρίσει).

Μιλώντας για διαφορές

Μια μεγάλη διαφορά του τότε με το τώρα είναι ότι δεν ήσουν στο τότε ετσιθελικά αποδέκτης απόψεων. Αναζητούσες ακούσματα – οδηγούς σε μια πορεία προσωπικής ανακάλυψης, και αυτό σου προσέφεραν. Την ευκαιρία, τη δυνατότητα για ένα αληθινό ταξίδι σε μια πραγματική (τότε) Ιθάκη.

Η Αρλέτα που από σήμερα ταξιδεύει σε ένα άγνωστο για εμάς προορισμό μέσα από την ιδιαιτερότητά της και τη μεγάλη παρέα της μας έμαθε να ξεχωρίζουμε την ευαισθησία από το δεν με ενδιαφέρει, το έμφυτο από το επίκτητο,  το αυθεντικό από το δήθεν, το κάλεσμα από την πρόκληση, το μυστήριο από το γνωστό, τον έρωτα από την βιτρίνα του.

Σε ευχαριστούμε!

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Το φευγιό της νέας γενιάς. Το εισιτήριο που της προσέφεραν

Αποφασίζοντας - σαν χώρα, τη  συμμετοχή σου στο μεγάλο χωριό - όπως εύστοχα παρομοιάστηκε η ιδέα της παγκοσμιοποίησης, στην ουσία αποδεχόσουν (μεταξύ άλλων) και την αλλαγή της έννοιας της λέξης «απόσταση» σε σχέση με την κυριολεκτική σημασία της. Το φευγιό λοιπόν ήταν αναμενόμενο.

Βέβαια, απαραίτητη προϋπόθεση για την εννοιολογική μετονομασία της λέξης ήταν η σταδιακή κατάργηση όλων εκείνων των «εμποδίων» που θα φρέναραν την ανάπτυξη της απαραίτητης ταχύτητας για την επίτευξη του εγχειρήματος.

 

Η νέα τάξη πραγμάτων

Σταδιακά λοιπόν υποχωρεί - σε συγκεκριμένες γεωγραφικές περιοχές, η χρήση των διαβατηρίων σαν του απαραίτητου οχήματος για το πέρασμα ενός προσώπου από μια χώρα σε άλλη. Τα σύνορα μεταξύ των κρατών γίνονται αόρατα. Και βέβαια η ελευθερία του περάσματος δεν περιορίζεται μόνο στους ταξιδιώτες. Γρήγορα επεκτείνεται στις επιχειρήσεις, στα κεφάλαια, στις αντιλήψεις, στη μόδα, στις συνήθειες και τον πολιτισμό. Έσχάτως δε και στις καιρικές συνθήκες.

Το χωριό μας λοιπόν αρχίζει τα εύκολα πάρε δώσε με τα διπλανά και μέσω της θεωρίας του ντόμινο έμμεσα γνωρίζεται με τόπους, διαφορετικούς ίσως και ελκυστικούς!

Το εισιτήριο για το φευγιό

Μέρος της νέας γενιάς δεν αγόρασε το εισιτήριο του φευγιού της. Κάποιοι της το προσέφεραν..

Τα ταξίδια είναι πλέον τόσο εύκολα και συχνά που δεν αργεί η δημιουργία του μεγάλου χωριού. Το καταστατικό του ανέφερε για σκοπό: την ανάπτυξη, την ευημερία, τις νέες σχέσεις, τη νέα εποχή, το γενικό καλό! Βέβαια, μέσα στα χρόνια υπήρξαν αρκετές τροποποιήσεις του  καταστατικού...

 

Η Ελλάδα μέσα στα νέα δεδομένα

Ο τόπος μας λοιπόν – η Ελλάδα, ευρισκόμενη στα νέα σαλόνια υιοθετεί τις κατάλληλες συμπεριφορές για να μπορέσει να σταθεί ισότιμα και με αξιοπρέπεια σε σχέση με τους υπόλοιπους καλεσμένους! Αλλάζει σε πολλά. Νέες συνήθειες και λογικές. Νέα επιχειρηματικά σχήματα και πρόσωπα. Νέες λογικές management και επιχειρησιακής ηθικής. Νέα ατμόσφαιρα!

Ασφαλώς αν το νέο είναι κοντά ή μακριά από την έννοια του καλύτερου είναι αποτέλεσμα ανάλυσης του κάθε διαφορετικού εγκεφάλου και βεβαίως είναι απόλυτα σεβαστή η κάθε κατάληξη της σκέψης του.

Σε αυτό το καθεστώς - της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας -  ένα από εκείνα τη λογική των οποίων δυσκολεύομαι να αντιληφθώ είναι και η πρόσφατη ευκολία στοχοποίησης  και  εκτόξευσης ατυχών χαρακτηρισμών προς ένα μέρος της νέας γενιάς που αποφασίζει να ζήσει στο διπλανό χωριό. Μια γενιά που χωρίς να τη ρωτήσουν της αφαίρεσαν την ταυτότητα, τα χαρακτηριστικά, το όραμα, την προοπτική της ντόπιας δημιουργίας, με αναγκαστική συμμετοχή σε ένα πολιτισμένο διάλογο, ενώ παράλληλα τη φόρτωσαν με οικονομικά (και όχι μόνο) βάρη, που δεν δικαιούται.

Ας είναι λοιπόν ορισμένοι περισσότερο προσεκτικοί στους χαρακρητισμούς τους γιατί μέρος της νέας γενιάς δεν αγόρασε το εισιτήριο του φευγιού της. Κάποιοι της το προσέφεραν..

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Η θριαμβολογία της απουσίας του λόγου

Μέχρι το Eurogroup της προηγούμενης Δευτέρας το κοινό χαρακτηριστικό της εκάστοτε «συμφωνίας» ήταν το ναι (από την πλευρά μας) της αποδοχής των προ-απαιτούμενων για την ύπαρξη συμφωνίας! Η λέξη ναι, άγνωστοι γιατί, συνοδεύεται εσχάτως από μια θριαμβολογία για το αποτέλεσμα!

Βεβαίως η λέξη συμφωνία, συνήθως προϋποθέτει, το ξεκίνημα δύο πλευρών από διαφορετικά «θέλω» και μέσω επικοινωνίας και διαπραγματεύσεων τη «σύγκλιση» τους σε ένα αποτέλεσμα που δεν χαρακτηρίζεται καταστροφικό ή υποτιμητικό για μια από τις δύο πλευρές. Ένα τέτοιο βέβαια ενδεχόμενο χαρακτηρίζεται καλύτερα από τον όρο αποδοχή ή υποταγή.

Θριαμβολογία εκ νέου..

Την προηγούμενη Δευτέρα πρωτοτυπήσαμε πάλι! Αποδεχτήκαμε τους όρους του νέου παιχνιδιού πριν καν συμφωνήσουν μεταξύ τους τα δυνατά μέρη του deal. Και αρχίσαμε λοιπόν τα προ – πανηγύρια μια και είμαστε fun γενικώς των πανηγυριών. Αργότερα όμως διαφωνήσαμε, δεν δεχτήκαμε αυτή τη φορά το menu που αναγκαστικά μας προσέφεραν. Και αυτό γιατί απλά δεν υπήρχε menu! Οι chef βλέπετε είχαν διαφορετικές γαστρονομικές προσεγγίσεις.

Είναι περισσότερο από λυπηρό ότι εκτός από τη χαμένη έννοια των λέξεων μας χαρακτηρίζει γενικά η απουσία. Και ασφαλώς δεν αναφερόμαστε στην φυσική παρουσία μας σε ένα χώρο διαπραγματεύσεων, αλλά στην ανυπαρξία της πραγματικής παρουσίας του λόγου ή της επιχειρηματολογίας μας.

Ασφαλώς δεν είμαστε ο «δυνατός» της παρέας, αλλά εμείς διαλέξαμε αυτή τη συντροφιά! Όπως επίσης εμείς επιλέξαμε την «ενδυματολογική» εμφάνιση μας στις συγκεντρώσεις του group. Και πράγματι, άλλοτε ήταν πρωτότυπες (δεν λέω), άλλοτε ντεμοντέ, άλλοτε επαναστατικές (εξ αποστάσεως) και άλλοτε απλά αποδεκτές από τον οικοδεσπότη. (Τι ακριβώς προσπαθούμε και με ποιο τρόπο)

Επιστρέφοντας την κάθε φορά από το party (πίσω στην πατρίδα) μεταφέραμε ενθουσιασμό, και ατμόσφαιρα επιτυχίας (Πρωτογενές πλεόνασμα ~ Πανηγυρισμοί, απογοητεύσεις και ερωτηματικά)! Επιτυχίας σε τι; Για ποιόν; Και με ποια μετάφραση της λέξης;

Μας είναι δύσκολο να αντιληφθούμε σαν συστατικά της επιτυχίας το ξεπούλημα, την φτωχοποίηση, την παρακμή, την έλλειψη οράματος, την υποβάθμιση του βιοτικού επιπέδου, τον διχασμό, την πόλωση, την απουσία λόγου, την εκνευριστική αλλοίωση της πραγματικότητας, και  τη χαμένη αίσθηση της πραγματικότητας (Απύθμενη ύφεση).

Το προηγούμενο cocktail εμπλουτίζεται, ατυχώς καθημερινά, και με νέα συστατικά που μεταφέρουν την παταγώδη αποτυχία εκτός από το οικονομικό, και πολιτικό επίπεδο και σε επίπεδο ήθους και χαιρεκακίας.

Όλα τα προηγούμενα μας λυπούν. Το τελευταίο μας απογοητεύει.

ΝΕΑ μέτρα και αντίμετρα.. αλλά «χωρίς» αναφορά σε ΝΕΑ κουλτούρα.

Και βέβαια το κάθε νόμισμα έχει πάντα δύο όψεις με αποτέλεσμα να μην βλέπουμε απαραίτητα όλοι μας την ίδια του πλευρά. Έτσι ακριβώς και ο καθρέπτης που βρίσκεται μεταξύ δύο ανθρώπων δεν τους «επιτρέπει» να συμφωνήσουν ότι πρόκειται περί καθρέπτη μια και ο ένας δεν βλέπει το είδωλο του χώρου. Νέα μέτρα και αντίμετρα λοιπόν, αλλά και διαφορετικές απόψεις γι΄αυτά.

Ανάλογα, το αισιόδοξο ή όχι του χαρακτήρα, είναι εκείνο που χαρακτηρίζει ένα (όχι πλήρες υγρού) ποτήρι σαν μισό γεμάτο ή μισό άδειο.

μισό γεμάτο ή μισό άδειο

Μισό γεμάτο ή μισό άδειο ποτήρι;

Κάποιες αντίστοιχες «λογικές» κριτικής και αποκωδικοποίησης κυκλοφορούν τις τελευταίες μέρες σχετικά με την συμφωνία (..) με τους θεσμούς που θα οδηγήσει στο κλείσιμο της δεύτερης αξιολόγησης.  Οι απόψεις  όμως (σχεδόν) πάντα διίστανται!!!

Το δικαίωμα στη «μετάφραση»

Είναι ασφαλώς αναντίρρητο δικαίωμα του καθενός η ελευθερία της σκέψης ώστε να καταλήξει σε εκείνο τον χαρακτηρισμό που θεωρεί ότι είναι αντιπροσωπευτικός για αυτή τη συμφωνία (..)

Εμείς, σαν θεατές

της νέας ατμόσφαιρας που δημιουργήθηκε μετά το επικείμενο κλείσιμο της αξιολόγησης Πανηγυρισμοί, Απογοητεύσεις και Ερωτηματικά παρατηρούμε: την άνοδο του γενικού δείκτη του ΧΑΑ, την μείωση του spread των Ελληνικών ομολόγων σε σχέση με τα Γερμανικά. Ακούμε για αντίμετρα στην περίπτωση επίτευξης πρωτογενών πλεονασμάτων της τάξης του 3,5 % για τα έτη 2019 και 2020. Εμφανίζεται στο χάρτη «δρόμος» για τη μείωση του χρέους. Αισθανόμαστε κάποιους ευχάριστους για τα αυτιά μας ήχους μια και κάποια αχτίδα φωτός γίνεται ορατή στο βάθος του τούνελ της 8ετους και πλέον ύφεσης.

Και ξαφνικά

το νόμισμα αλλάζει όψη και μας επισημαίνει ότι: Τα 35 – 40 χρόνια εργασιακού βίου φαίνεται ήταν λίγα (..) για να εξασφαλίσουν μια αξιοπρεπή σύνταξη. Η ήδη μειωμένη, θα υποστεί νέες μειώσεις. Τα σημερινά εισοδήματα και μισθοί εμφανίζονται ιδιαίτερα «υψηλά» και πρέπει στην πραγματικότητα να μειωθούν περαιτέρω μέσω αύξησης του αφορολόγητου ορίου. Ενώ στην ίδια χρονική περίοδο ο ένας στους τρεις Έλληνες ακροβατεί με τα όρια της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού η φτωχοποίηση του σήμερα.

Νέα αλλαγή

της θέσης μας (μπροστά ή πίσω από τον καθρέπτη) και νέος αντίλογος – προτροπή: Λίγη υπομονή ακόμα. Έρχονται αντίμετρα. Επιδοτήσεις ενοικίου, επέκταση σχολικών γευμάτων, μειώσεις φόρου επιχειρήσεων και ΕΝΦΙΑ, μειώσεις της συμμετοχής των ασφαλισμένων στα φάρμακα. Κάτι σαν ενεργοποίηση της κοινωνικής πολιτικής!

Και η απάντηση

δεν αργεί: ΘΑ υπάρξουν τα αντίμετρα ΑΝ πετύχουμε τα συγκεκριμένα πρωτογενή πλεονάσματα. Και ΑΝ δεν…τότε ΔΕΝ υπάρχουν αντίμετρα, αλλά μας μένουν τα νέα  μέτρα λιτότητας και η οικονομία με αυτά δεν θα ξεφύγει της ύφεσης. Θα ξεπουλήσουμε και τα υπόλοιπα περιουσιακά μας στοιχεία και δεν θα αναγνωρίζουμε πλεόν ούτε εμάς, ούτε τη χώρα μας.

Αυτό το παιχνίδι του λόγου με τον αντίλογο, αυτή η κόντρα της μιας με την άλλη όψη του καθρέπτη ή του νομίσματος, αυτή η οπτική του μισό γεμάτου ή μισοάδειου ποτηριού, μπορεί εύκολα να «απαιτήσει» πολλές σελίδες για να πλησιάσει στο τέλος.

Τα «συμπεράσματα» της μετάφρασης

Πρέπει όμως κάπου να καταλήξουμε. Και η κατάληξη αφορά τόσο πολιτικές όσο και οικονομικές αποφάσεις, που είναι απαραίτητο να ληφθούν με γνώμονα ΚΑΙ τον κοινωνικό ιστό.

Νέα κουλτούρα

Ένα ΝΕΟ προσανατολισμό στην οικονομία με μια ΝΕΑ πολιτική κουλτούρα

Στον πρώτο τομέα, αυτόν της πολιτικής,  δεν έχουν θέση (στη νέα εποχή που θέλουμε να ζήσουμε) ξύλινα λόγια, μικροπολιτικές λογικές, λόγοι που ειπώθηκαν μόνο για να ακουστούν, ανεκπλήρωτες υποσχέσεις, και προσέγγιση του πολίτη παραμένοντας χιλιόμετρα μακριά του. Αναζητείται ΝΕΑ πολιτική κουλτούρα!

Στη σφαίρα της οικονομίας δεν στερούμεθα καλών οικονομολόγων ικανών να διακρίνουν το απαραίτητο της ύπαρξης δομικών αλλαγών και μεταρρυθμίσεων. Γνωρίζουν πολύ καλά ότι η όποια ελάφρυνση του χρέους από μόνη της δεν θα καταστήσει το χρέος βιώσιμο μακροχρόνια. Είναι απαραίτητο να δοθεί συμπληρωματικά έμφαση στα δυνατά σημεία της οικονομίας, στην εξωστρέφεια και στην ανταγωνιστικότητα. Στην αξιοκρατία. Στη βελτίωση της παραγωγικότητας ιδιωτικού και δημόσιου τομέα, στη μείωση της φοροδιαφυγής. Χρειάζεται ΝΕΟΣ προσανατολισμός της οικονομίας!

Στην κοινωνική διάσταση δεν πρέπει να αγνοήσουμε την έντονη αλλαγή ρόλων, και στρωμάτων που έχει συντελεστεί τα τελευταία 8 χρόνια. Δυστυχώς η νέα κοινωνική πραγματικότητα «μάλλον» δεν σκιαγραφεί ένα καλύτερο σήμερα ή αύριο σε σχέση με το χθες. Η κοινωνία έχει φθάσει στα όρια της αντοχής της, και αυτό είναι ορατό μέσα από μεμονωμένες (επί του παρόντος) αντιδράσεις. Μοιάζει με ένα ελατήριο σε κατάσταση μέγιστης συσπείρωσης. Και είναι γνωστός ο τρόπος «αντίδρασης» στο μετά αυτής της κατάστασης.

Με «οδηγό» τα συμπεράσματα

Ευχή μας φυσικά είναι η χώρα μας να πετύχει εκείνους τους ρυθμούς ανάπτυξης που σύντομα θα την βγάλουν από τα προγράμματα των μνημονίων που η ίδια «κατάφερε» να μπει.

Θέλουμε να πιστεύουμε ότι η Ελλάδα, από την πρώτη κιόλας συνάντησή της με τη νέα εποχή, θα εμφανιστεί πιο «μορφωμένη» οικονομικά, πολιτικά και κοινωνικά.

Κάτι δηλαδή σαν απόδειξη ότι η πολύ επίπονη εμπειρία που όλοι αποκτήσαμε πράγματι  μας δίδαξε, μεταξύ άλλων, το πόσο εύκολα χάνεται κάτι που άκοπα ή ψεύτικα εμφανίστηκε σαν επίτευγμα..

Ευελπιστούμε ότι οι ανούσιες κονταρομαχίες - παρελθοντικής λογικής όπως και οι ομιλίες του μπαλκονιού θα τερματιστούν. Στη θέση τους θα εμφανιστεί μια νέα πολιτική κουλτούρα, όπου τα όποια μέτρα και αντίμετρα θα οδηγήσουν στην ανόρθωση της χώρας.

Μιας χώρας, που είναι ατυχώς γνωστό, ότι στην ουσία υποθηκεύσαμε την περιουσία της. Τουλάχιστον ας μην «υπογράψουμε» και την αλλαγή του ονόματός της…

 

 

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Πασχαλινές διαδρομές της σκέψης..

Και έτσι όπως πλησιάζουμε προς τη μέρα «σύμβολο της ελπίδας» που φέρνει η ανάσταση ίσως θα πρέπει να αναλογιστούμε για την αιτία (και όχι την αφορμή) της σημερινής κρίσης σε όλους τους τομείς της ζωής μας. Ίσως έτσι συμβάλλουμε ενεργά στην επανεμφάνιση της ελπίδας!

Η μια άποψη θα ισχυριστεί ότι η οικονομική κρίση είναι «η ρίζα του κακού». Αυτή η γκρίνια, μιζέρια, μουντή ατμόσφαιρα, απογοήτευση και απαισιοδοξία οφείλεται στη μείωση της κινητήριας δύναμης που προσφέρει το «χρήμα».

Κάπου απέναντι βρίσκεται ο αντίλογος! Αυτός διακρίνεται για τη δυνατή του μνήμη και καταφθάνει για να ρωτήσει.. Δηλαδή προ κρίσεως (δεκαετίες των 90s και 00s) ήσασταν χαρούμενοι και πραγματικά ευτυχισμένοι, ή μοιάζατε, νομίζατε, βγάζατε προς τα έξω ότι είστε; Για προσπαθήστε να θυμηθείτε..

Επειδή οι απόψεις δεν γεννιούνται για να μένουν στα συρτάρια και η ελευθερία της σκέψης δεν είναι πάντα (άμεσα ή έμμεσα) ελεγχόμενη – κατευθυνόμενη,  ο γράφων υποστηρίζει ότι η οικονομική κρίση ήταν η αφορμή που αργά ή γρήγορα θα εμφανιζόταν για να μετοναμάσει την ατμόσφαιρα σε «μουντή».

Προηγήθηκε μια αιτία, η οποία εμφανίστηκε όταν το ΕΓΩ άρχισε να κοντράρει το ΕΜΕΙΣ, και εδραιώθηκε όταν το νίκησε κατά κράτος σε όλες τις διαστάσεις – συμπεριφορές της ζωής μας. Όταν η ποσότητα του ΕΓΩ επικράτησε της ποιότητας του ΕΜΕΙΣ. Όταν το όνομα της / του συντρόφου απέκτησε «υποκοριστικό»  τη λέξη αυτή / αυτός!

Τελικά ίσως η κρίση αρχίσει να χάνει τη δύναμη που ασκεί  πάνω μας αν αποφασίσουμε να μειώσουμε την εικονική δύναμη του ΕΓΩ συνειδητοποιώντας ταυτόχρονα την πραγματική δύναμη του ΕΜΕΙΣ!

 Ίσως..

ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ σε όλους σας!

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Τα οικονομικά «μονοπάτια» που μας οδήγησαν στο σήμερα.. (B’ μέρος ~ Το «θορυβώδες» σπάσιμο της φούσκας)

Οι μακροοικονομικοί δείκτες

Και έτσι ξαφνικά (!) τη 2ετία 2007-08 η «λάμψη» της προηγούμενης χρυσής 10ετίας  αρχίζει να ξεθωριάζει είτε σε μικροοικονομικό, είτε σε μακροοικονομικό επίπεδο.

Οι θετικοί ρυθμοί ανάπτυξης (με υψηλό τον Μάρτιο του 2003 το 3,8 %) περνούν μια 4ετη περίοδο μέσης ανάπτυξης της τάξης του 1% (± 0,5 %) για να ξεκινήσει η καθοδική τους πορεία από το 2ο 3μηνο του 2007 και βεβαίως από το 2009 να έχουν αρνητικές τιμές.

Το χρέος σαν ποσοστό του ΑΕΠ debt/GDP από το 103,7 του 2002 βρέθηκε στο 176,9 το 2015.

Το ποσοστό ανεργίας από μια μέση τιμή του 10 % (± 2 %) της περιόδου 2001-06, από το 2007 μέσω συνεχούς αύξησης κυμάνθηκε στο 26 % το 2015!

Η  κατανάλωση (ιδιωτών) από τα ιστορικά υψηλά των 43367,50 € εκατ. Το 4ο τρίμηνο  του 2008 βρέθηκε στο επίπεδο  των 32000,3 € εκατ. το 2015.

Ο γενικός δείκτης του χρηματιστηρίου Αθηνών από τις 5.000 μον. του 2007 και μέσω σταδιακής πτώσης του, βρίσκεται από τα μέσα του 2011 σε επίπεδα κάτω των 1.000 μον, όπου εξακολουθεί να είναι μέχρι και σήμερα (10.4.17) 681,46 μον.

Ξεχνώντας τους αριθμούς..

Οι μη εξοικειωμένοι με τους μακροοικονομικούς δείκτες, αντιλαμβάνονται πλήρως την «νέα» πραγματικότητα μέσω της σταδιακής  συρρίκνωσης  του εισοδήματός τους. Η συρρίκνωση είναι άμεσα «ορατή» μέσω της πραγματικής μείωσης, και έμμεσα «αναγνωρίσιμη» μέσω της συνεχούς φορολόγησης. Βεβαίως, η ταυτόχρονη «δράση» των προηγούμενων δύο καθιστά το αποτέλεσμα οδυνηρό.

Την παραπάνω «πολυτέλεια» αντίληψης και συνειδητοποίησης την έχουν οι τυχεροί που εξακολουθούν να εργάζονται γιατί το 1 στα 3 άτομα που συνθέτουν το εργατικό δυναμικό της χώρας (Ελλάδα) είναι άνεργοι φτωχοποίηση του σήμερα . Και φυσικά η κάποτε νόμιμη αποζημίωση «σπανίζει» για εκείνους που σε αυτό το διάστημα έχασαν τη δουλειά τους.

Η πραγματική οικονομική κατάσταση του μέσου Έλληνα είναι ατυχώς χειρότερη διότι καλείται - έχοντας δεχτεί τις τόσο μεγάλες μειώσεις στο διαθέσιμο εισόδημά του - να αποπληρώσει τα δάνεια που είχε συνάψει στα χρόνια της «εικονικής» ευδαιμονίας! Τώρα γίνεται αντιληπτή η «ψεύτικη» υπόσταση του ΜΟΥ που συνόδευε σπίτια, αυτοκίνητα, σκάφη, κ.α. Τώρα γίνεται αντιληπτό 8 χρόνια με λιτότητα ότι δεν βιώνουμε μια «συνηθισμένη» ύφεση της οικονομίας,  αλλά κάτι πολύ χειρότερο σε ένταση αλλά και σε διάρκεια!

Κλείνοντας αυτό το Β’ μέρος της αναφοράς μας στους λόγους της κατάρρευσης της Ελληνικής οικονομίας, να σημειώσουμε ότι ο δανεισμός προς τον ιδιωτικό τομέα κορυφώθηκε στις αρχές του 2009, και  αμέσως μετά, έτσι μαγικά (!!), άρχισε η τεράστια μείωση του διαθέσιμου εισοδήματος! Αυτή η χρονική συνέπεια δεν βρίσκει «επαρκή» αιτιολόγηση με  τη  δικής μας οικονομική λογική…

ΥΓ. Στο Γ’ και τελευταίο μέρος  θα αναφερθούμε στην προσπάθεια ανοικοδόμησης της οικονομίας που γίνεται ή θα έπρεπε να γίνεται..

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Τα οικονομικά «μονοπάτια» που μας οδήγησαν στο σήμερα.. (Α’ μέρος)

Συγκρίσεις (ατυχείς)

Προσπαθώντας να συγκρίνουμε το βιοτικό επίπεδο της μεσαίας τάξης 10 χρόνια πριν σε σχέση με το σήμερα, μάλλον θα δυσκολευτούμε να πιστέψουμε ότι τα στοιχεία αφορούν κατοίκους της ίδιας χώρας!

Η προηγούμενη ατυχής προσπάθεια σύγκρισης, ασφαλώς δεν σημαίνει ότι χαρακτηρίζουμε την προ 10ετιας καταναλωτική συμπεριφορά του μέσου Έλληνα σαν ορθολογική σε σχέση με τις πραγματικές οικονομικές δυνατότητές του. Όμως σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα, ο υπερ-καταναλωτισμός να μεταλλάσσεται σε αρνητική κατανάλωση και με τις γνωστές τραγικές κοινωνικές διαστάσεις, ιστορικά μας παραπέμπει στο κραχ της Αμερικής του 1929 και στην μεγάλη ύφεση που ακολούθησε.

Περίοδος 1998 – 2008. Η εικονική χρυσή 10ετία!

Mε αρκετή δόση «δημιουργικής λογιστικής» στην εμφάνιση των μακροοικονομικών μεγεθών (μείωση πληθωρισμού, επιτοκίων, ελλειμμάτων, εξωτερικού χρέους), η Ελλάδα πιάνει τα κριτήρια του Μάαστριχ, και πανηγυρικά εισέρχεται (σαν πλήρες μέλος) στο club της ενωμένης Ευρώπης τον Ιούνιο του 2000!

Από την 1η Ιανουαρίου του 2002, μαζί με τις υπόλοιπες 11 χώρες, η χώρα υιοθετεί το ευρώ με ισοτιμία 1€ = 340,75 δρχ.

Η εισροή των κοινοτικών πακέτων στήριξης που είχε αρχίσει από τη 10ετία του 1980 συνεχίζεται με το τρίτο κοινοτικό πλαίσιο στήριξης (17 τρις δρχ). Οι «αριθμοί» προσδίδουν μια εντυπωσιακή εικόνα στα μακροοικονομικά μεγέθη!

Οι επιχειρήσεις επεκτείνουν την δραστηριότητά τους σε μια νέα αγορά. Αυτή που δημιουργήθηκε μετά το άνοιγμα της ενωμένης Ευρώπης προς τις χώρες του πρώην Συμφώνου της Βαρσοβίας.

Μέρος της χρηματοδότησης (με κόστος ασφαλώς χαμηλότερο του τραπεζικού δανεισμού) των νέων επιχειρηματικών projects προσφέρει η είσοδος των μετοχών των εταιριών στο Χρηματιστήριο, όπου οι διαφαινόμενες «λαμπρές» προοπτικές ανάπτυξης σε συνδυασμό με το νέο επάγγελμα των «παπαγάλων» εκτοξεύουν (ήδη από το 1997-99) τις τιμές των μετοχών τους! Στο διάστημα Σεπ, 1997 – Σεπ, 1999 ο  Γενικός δείκτης του ΧΑΑ από τις 1.700 μονάδες βρέθηκε στις 6.300!

Ο τρόπος με τον οποίο αρκετές εταιρίες εκπλήρωσαν τα κριτήρια της επιτροπής κεφαλαιαγοράς για την είσοδό τους στο Χρηματιστήριο θύμιζε εν πολλοίς  τον τρόπο με τον οποίο οι μακροοικονομικοί δείκτες της Ελλάδας εκπλήρωσαν τα κριτήρια του Μάαστριχ!

Μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1999, το Ελληνικό χρηματιστήριο, επίμονα πλουτίζει  τον οποιονδήποτε ασχολείται με αυτό! Με τη διαφορά ότι ο πλουτισμός είναι στα χαρτιά! Αυτά, δηλαδή τα χαρτιά,  εμφανίζουν το αρχικά υπενδεδυμένο (!) κεφάλαιο του 1.000.000 δρχ. να έχει γίνει σε 2 – 3 μήνες 5.000.000 δρχ.! Όμως παρά την υπερ-απόδοση,  ελάχιστοι πωλούν τις μετοχές τους ώστε να καταγράψουν πραγματικά κέρδη.

Είναι η περίοδος που άπαντες «επενδύουν» στο Χρηματιστήριο. Κάποιοι όμως, και είναι οι περισσότεροι, αγνοούν τους βασικούς «κανόνες» λειτουργίας του.. Η περίοδος που όλοι οι Έλληνες, ανεξαρτήτως προηγούμενης ειδικότητάς τους, έγιναν οικονομολόγοι – αναλυτές της πορείας των μετοχών ΟΛΩΝ των εισηγμένων εταιριών! Η εποχή που γνωστός μου γιατρός μου «υποδείκνυε» ποιων εταιριών μετοχές να αγοράσω! Δεν θυμάμαι εγώ - σαν οικονομολόγος, να του έχω «διδάξει»  ιατρικά θέματα..

Σε αυτή την κάκιστη σχέση με την πραγματικότητα συμβάλλει το καθημερινά επαναλαμβανόμενο  γνωστό ανέκδοτο the sky is the limit,  αλλά και οι εκτιμήσεις - δηλώσεις  από επίσημα χείλη  ότι το χρηματιστήριο  θα ξεπεράσει τις 7.000 μονάδες”.

Κατά τη διάρκεια αυτής της «μαγικής» περιόδου, τα ποσά που μπήκαν στα ταμεία των εταιριών (από την εισαγωγή των μετοχών τους  στο χρηματιστήριο) αλλά και στη συνέχεια (λόγω αυξήσεων του μετοχικού κεφαλαίου τους) υποτίθεται ότι χρηματοδότησαν τον εκσυγχρονισμό,  την ανταγωνιστικότητά και τις παραγωγικές επενδύσεις τους!

Όπως ακριβώς υποτίθεται ότι και η Ελλάδα διοχέτευσε προς την «αντίστοιχη κατεύθυνση»  τα τεράστια κονδύλια που εισέπραττε από την Ε.Ε.

Και με την ίδια λογική του υποτίθεται είχαμε: αύξηση του βιοτικού επιπέδου, τις Porsche να «συνωστίζονται», τις διακοπές των 40 ημερών – τουλάχιστον οι μισές στο εξωτερικό, τις καθημερινές εξόδους – φυσικά σε πολυτελείς προορισμούς, αλλά και απαραίτητα τις πισίνες στα νεόκτιστα σπίτια! Που να βρεις θάλασσα στην Ελλάδα; Και από ενδυματολογικές συνήθειες,  ασφαλώς  μόνο «φιρμάτες» καταστάσεις... Το ερώτημα δεν ήταν το πως θα πληρώσω, αλλά το ποια από τις 5-6 κάρτες μου θα διαλέξω για να πληρώσω!

Ασφαλώς ούτε λόγος για την χρηματοδότηση των νέων καταναλωτικών προτύπων. Ας είναι καλά οι τράπεζες! Να σου τηλεφωνούν για να σε ενημερώσουν ότι έχει εγκριθεί δάνειο στο όνομά σου που ουδέποτε είχες ζητήσει, ήταν πράγματι αρκετά πρωτότυπο!

Πόσο εύκολος ήταν τελικά ο πλουτισμός! Η απόκτηση σπιτιών, αυτοκινήτων, σκαφών, γενικά καταναλωτικών αγαθών που απλά θέλαμε! Και βέβαια ακόμα ποιο εύκολο να λες το σπίτι ΜΟΥ,  το αυτοκίνητό ΜΟΥ ή το σκάφος ΜΟΥ!

Στην πραγματικότητα υπήρχε και το δάνειό ΜΟΥ, το οποίο έχει την «κακή» συνήθεια να πρέπει να επιστραφεί. Όμως ξεχάσαμε ότι ο τίτλος του ΜΟΥ υπάρχει αν και όταν επιστραφεί.

Μέχρι τότε υπήρχε  πλουτισμός με «πίστωση»!

Και ποιος παρείχε την πίστωση; Ασφαλώς όχι ο ένας καταναλωτής στον άλλο..

Νέα «συνειρμική» σκέψη μεταξύ του παραπάνω μικροοικονομικού εικονικού πλουτισμού και του αντίστοιχου μακροοικονομικού, επίσης εικονικού, της χώρας!

ΥΓ. Στο Β’ μέρος της ανάλυσης θα αναφερθούμε στο «θορυβώδες σπάσιμο αυτής της φούσκας αλλά και στο μερίδιο ευθύνης που αναλογεί στον καθένα»

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Ρομαντικές σκέψεις, πολιτισμένος διάλογος, και ο Κύριος «κάππα»…

Συνήθως, μιας απόφασής μας προϋπάρχει ένας διάλογος της σκέψης μας με το περιβάλλον. Συλλαμβάνουμε λοιπόν την ιδέα, την οριοθετούμε, σταθμίζουμε δεδομένα, προσπαθούμε να προβλέψουμε εξελίξεις, υποβάλλουμε (στον εαυτό μας) προς τελική έγκριση τον προϋπολογισμό του κόστους της, και αποφασίζουμε!

Βέβαια, το σήμερα - κάποια στιγμή - παραχωρεί τη θέση του στο αύριο, και τότε η λέξη προϋπολογισμός ακούει στο όνομα απολογισμός!

Τότε είναι η ώρα για τα χειροκροτήματα ή τις αποδοκιμασίες. Για το μπράβο ή για τον εντοπισμό του λάθους. Η ώρα των συμπερασμάτων και της εκ των υστέρων κριτικής!

Στις παρακάτω γραμμές  η σκέψη  διάλεξε για συνομιλητή τον Κύριο «κάππα». Έχει πιστεύω ενδιαφέρον η ανταλλαγή των απόψεων τους, αλλά και η κατάληξη αυτού του πολιτισμένου διαλόγου!

Σπίτι (ένα κεραμίδι)

- Το να αποκτήσω ένα δικό μου σπίτι όπως και να το κάνουμε θα μου προσφέρει μια ασφάλεια. Το έλεγαν και οι μεγαλύτεροι «Ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι μας». Και βέβαια δεν θα το φτιάξω μόνος μου..άρα θα προσφέρω δουλειά, θα αγοράσω υλικά, θα βάλω φως, νερό, τηλέφωνο..Ανεξάρτητα αν είναι αυτός ο στόχος μου θα προσφέρω στην οικονομία της χώρας μου. Ναι, αλλά δεν έχω όλα τα χρήματα που χρειάζονται.

- Καταπληκτική η ιδέα σας! Μπορούμε να σας βοηθήσουμε να την υλοποιήσετε. Θα σας προσφέρουμε ένα δάνειο με μεγάλη περίοδο αποπληρωμής και ανταγωνιστικό (!!) επιτόκιο. Έτοιμη η σύμβαση. Υπογράψτε παρακαλώ.

Χρόνια μετά: Τι πράγμα; Έχετε ιδιόκτητο σπίτι; Και που τα βρήκατε τόσα χρήματα; Υποψιάζομαι ότι έχετε κρυφά εισοδήματα. Σας αξίζει λοιπόν μια τιμωρία. Πάρτε ένα ΕΝΦΙΑ (με διάφορες) ονομασίες για να μάθετε!

Αυτοκίνητο (αυτή η νέα τεχνολογία)

- Θα αγοράσω ένα καινούριο. Ήρθε η ώρα του μετά από 150.000 χιλιόμετρα. Νέα τεχνολογία, περισσότερα κυβικά, μεγαλύτερη ασφάλεια!

- Σας θαυμάζουμε! Ακολουθείτε την νέα εποχή! Παρακολουθείτε τις εξελίξεις! Μπράβο σας! Είμαστε εδώ, δίπλα σας. Ένα καταναλωτικό δάνειο είναι ήδη έτοιμο για να βοηθήσει το όνειρό σας να γίνει πραγματικότητα!

Αργότερα (και σταδιακά): Δεν θα επιβαρύνετε εσείς με τα αυτοκίνητά σας αυτή την  πόλη που εμείς προσέχουμε σαν τα μάτια μας! Όχι, δεν θα κυκλοφορείτε όλες τις μέρες στο κέντρο της. Από αύριο μέρα παρά μέρα. Τι; Να πληρώνετε τότε για τις μισές μέρες τα τέλη κυκλοφορίας; Δεν είστε καλά!

Πολύ μεγάλος κυβισμός. Πάρα πολύ! Θα καταλάβετε το μεγάλο λάθος σας όταν σας έρθουν τα τέλη κυκλοφορίας! Ε όχι να σας το λέγαμε πριν το αγοράσετε...ε όχι!

Αγοράσατε «καινούριο» αυτοκίνητο; Α, εσείς βγάζετε πολλά λεφτά! Πρόσθετο λοιπόν τεκμήριο για το «καινούριο».

Ασφαλιστικές εισφορές (κάποια στιγμή θα έρθει η σύνταξη)

- Εντάξει, το ξέρω, πληρώνω αρκετά για κρατήσεις! Χάνω τώρα εισόδημα, αλλά κάποια στιγμή που θα βγω στη σύνταξη το κράτος θα με πληρώνει. Μου ακούγεται λογικό λοιπόν να συμμετέχω σήμερα σε κάτι ανταποδοτικό αύριο!

- Ασφαλώς! Πάντα έτσι γίνεται! Οι σημερινές εισφορές σας είναι αυτές που στην ουσία πληρώνουν τους σημερινούς συνταξιούχους! Όταν εσείς βγείτε στη σύνταξη οι τότε εργαζόμενοι θα συμμετέχουν στην πληρωμή της δικιά σας σύνταξης.

Εδώ και λίγα χρόνια: Δεν μπορούμε να συνεννοηθούμε! Τι συντάξεις είναι αυτές που παίρνετε! Ναι, όλοι σας. Καλά ακούσατε, όλοι σας! Πρώτον, περικοπές. Δεύτερον, με ποσοστό ανεργίας 27% ποιοι θα πληρώσουν τις συντάξεις σας; Ε και λοιπόν, τι πάει να πει «μα εγώ σαν εργαζόμενος μια ζωή πληρώνω για να βγω στη σύνταξη»;

Ομόλογα (δανείζοντας το κράτος)

- Ψάχνω για μια ασφαλή τοποθέτηση (δεκαετία 90)σε κάτι οικονομίες που έχω. Πάντα υπάρχει ρίσκο στις οικονομικές αποφάσεις, το ξέρω. Αλλά σκέφτομαι το κράτος. Τι θα πάθει;  Θα αγοράσω κρατικά Ομόλογα!

- Συγχαρητήρια για τη σκέψη σας! Δεν είναι μεγάλες οι αποδόσεις, αλλά μιλάμε για μηδενικό ρίσκο! Δανείζετε το κράτος! Και σιγουριά πρέπει να αισθάνεστε, αλλά και ότι συμμετέχετε (μέσω του δανεισμού) στην ανάπτυξη της οικονομίας!

Κάπου εκεί στη Άνοιξη του 2012: Γνωρίζετε τι σημαίνει PSI; Ήρθε η ώρα να το μάθετε! Σε ελεύθερη μετάφραση και  για να μη σας κουράσω «ο ιδιωτικός τομέας πρέπει να βοηθήσει στην αναδιάρθρωση του δημοσίου χρέους». Και επειδή πάλι δεν καταλάβατε σας το λέω πιο απλά. Θα σας προσφέρουμε ένα κούρεμα (αυτή τη λέξη την ξέρετε) μεγάλης αξίας στην αξία των ομολόγων σας! Ναι, θα σας αφαιρέσουμε ένα 75% !

Φορολογία ( το δωρεάν των παροχών)

- Μπορεί να γκρινιάζω για τους φόρους που πληρώνω, αλλά εργάζομαι, βγάζω κάποια χρήματα, πρέπει να συμβάλλω στα έσοδα του δημόσιου ταμείου. Το κράτος έχε έξοδα. Πως θα τα αντιμετωπίσει;

- Είστε ένας πολύ συνειδητοποιημένος πολίτης με έντονες κοινωνικές ευαισθησίες! Πράγματι, μεταξύ πολλών άλλων το κράτος προσφέρει δωρεάν υπηρεσίες υγείας, παιδείας και πόσες άλλες!

Κοντά στο σήμερα: Μέχρι εδώ ήταν! Δεν φτάνουν τα έσοδα να αντιμετωπίσουν αυτά τα (λίγα..) έξοδα του κράτους. Κάτι, μα σίγουρα κάτι κρύβετε όλοι σας! Αυτή η τεράστια φοροδιαφυγή δεν αντιμετωπίζεται διαφορετικά παρά μόνο με την είσοδο όλων σας σε μια νέα λίστα Lagarde! Και εφόσον είναι (ακριβώς..) έτσι, εσείς – οι περισσότεροι δηλαδή, θα δείτε..Ήρθε η ώρα σας!

Που άραγε ήταν το λάθος; Στο ρομαντισμό των σκέψεων, στο πολιτισμένο του διαλόγου, ή στον Κύριο «κάππα»..

ΥΓ. Ο διάλογος  είναι πολύ μεγαλύτερος!

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Γιατί λοιπόν να σε διαβάσω..;

Σου ήρθε λοιπόν η αρχική ιδέα μια και κάτι από το περιβάλλον σε άγγιξε  άμεσα ή έμμεσα. Είπες να την πας παρακάτω και άρχισες να γράφεις. Στη διαδρομή σου βγαίνουν όμορα της αρχικής ιδέας μονοπάτια και το κείμενο μεγαλώνει. Είσαι της άποψης ότι κάποιες εικόνες  θα υποστηρίξουν την γραπτή πια σκέψη σου. Βρίσκεις τις (για εσένα) κατάλληλες και τις σκορπάς σε εκείνα τα σημεία του γραπτού που πιστεύεις ότι δικαιούνται τη φιλοξενία του!

Οι σκέψεις σου έγιναν γραμμές και μοιάζει να είναι πια ολοκληρωμένες.  Ποτέ όμως δεν είναι! Κάθε φορά που τις διαβάζεις κάτι που μόλις τώρα εμφανίστηκε στον ορίζοντα του μυαλού σου «απαιτεί» μια θέση.. Κάποια στιγμή όμως ο χώρος γεμίζει. Έμεινε το τελικό χτένισμα και η αρχική ιδέα είναι πλέον «ανοικτή» στην ανάγνωση κάθε ενδιαφερόμενου.

Να σου πω όμως κάτι. Εδώ και 8 περίπου χρόνια βιώνω καταστάσεις των οποίων της ύπαρξη  αγνοούσα. Στύβω το μυαλό μου να βρω λύσεις σε πολλά κομμάτια  της ζωής μου. Ο χρόνος μου κατανέμεται μεταξύ δουλειάς, προσπάθειας επίλυσης προβλημάτων, σκέψεων, τσακωμών, και στο πως θα βελτιώσω την ορατότητα του αύριο. Άσε δε που αν ανοίξω την τηλεόραση ή εισέλθω σε κάποιο από τα κοινωνικά μέσα δικτύωσης αυτόματα θα γίνω στόχος βομβαρδισμού ιδεών, λέξεων και εικόνων!

Γιατί λοιπόν να σε διαβάσω; Δεν έχω ούτε το χρόνο, αλλά ούτε τη διάθεση να ασχοληθώ μαζί σου....

Και να ήθελα, δεν θα μπορούσα να διαφωνήσω! Αν μου έλεγες να περιγράψω το σήμερα των περισσοτέρων μας, μάλλον θα δανειζόμουνα την προηγούμενη παράγραφό σου!

Ναι, το πρόβλημα είμαι μεγάλο και η λύση του καθόλου εύκολη.

Υπάρχει μια λέξη που ακούει στο όνομα πρέπει και η οποία στα δικά μου αισθητήρια όργανα της ακοής δεν ηχεί πάντα μελωδικά..Όμως το να αποδεχτούμε την πρωτόγνωρη (για τη γενιά μου) κατάσταση χωρίς να ψάξουμε για την ανατροπή της μάλλον θα μας ανοίξει την πόρτα της κατάθλιψης μια ώρα αρχύτερα.

Πρέπει να βρούμε, κατασκευάσουμε, φανταστούμε μια άκρη στο τούνελ. Ο καθένας μας έχει ή πρέπει να ανακαλύψει το δικό του τρόπο απόδρασης.

Σε αυτή την προσπάθεια δραπέτευσης το μονοπάτι της  διαφυγής είναι συνήθως δυσδιάκριτο. Μερικές φορές όμως έρχεται το απλό να δώσει απάντηση στο σύνθετο. Και «μέσα»  στο απλό μπορεί να βρίσκεται το να αποχωριστούμε (έστω για λίγο) τον καναπέ μας, μια βόλτα στη θάλασσα, ένας περίπατος στο βουνό, ή μια λέξη που έτυχε να διαβάσουμε. Μπορεί..

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Προσφέροντας (..) στην ύφεση το «χαρακτηριστικό» της απύθμενης!

Η ύφεση λοιπόν στην Ελληνική οικονομία παραμένει έχοντας βέβαια για παρέα την συνεχιζόμενη συρρίκνωση του εισοδήματος, την διατήρηση του πολύ υψηλού ποσοστού  ανεργίας,  την μετανάστευση περίπου 400.000 ατόμων, και το πολύ άγνωστο αύριο!  Η διαιώνιση του προηγούμενου «μείγματος» ατυχώς μας επιτρέπει, αντί του παραμένει να χρησιμοποιήσουμε το βαθαίνει!  Κάποιοι μάλιστα αναρωτιούνται γιατί η πολυπόθητη ανάκαμψη της οικονομίας ΔΕΝ εμφανίζεται! (8 Χρόνια με λιτότητα)

Δηλαδή, βάσει ποιας λογικής η οικονομία θα έπρεπε να έχει περάσει σε θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης; Δυσκολεύομαι να αντιληφθώ – χωρίς να γίνω οπαδός της μαγείας -  το πως  μια οικονομία μπορεί να ξεπεράσει την ύφεση όταν ΔΕΝ κάνει κινήσεις προς την αντίθετη της περαιτέρω συρρίκνωσής της κατεύθυνση!

Συγκεκριμένα, ο δημόσιος τομέας με την ασκούμενη δημοσιονομική πολιτική (η νομισματική ΔΕΝ υπάρχει πλέον..) αυτοβούλως ή καθ' υπαγόρευση, αυτό το οποίο ουσιαστικά κάνει είναι μέσω μιας αδιανόητης πολιτικής είσπραξης φόρων να γεμίσει τα άδεια (λόγω αντιπαραγωγικής, ή σπάταλης επιχειρηματικής δραστηριότητας) ταμεία. Το σκέλος των εσόδων λοιπόν πάει (αριθμητικά) καλά! Όμως με ποιο τρόπο - η δημόσια λογική, διαχειρίζεται αυτό το καλά;  Αποπληρώνει το χρέος του δημοσίου προς τον ιδιωτικό τομέα; Αυξάνονται οι κοινωνικές παροχές; Όλοι γνωρίζουμε το τι συμβαίνει. Και το μόνο που συμβαίνει είναι ότι  καλύπτονται οριακά οι πάγιες υποχρεώσεις. Βέβαια, ατυχώς το πρωτότυπο είναι ότι στις πάγιες δεν περιλαμβάνονται οι προηγούμενες υποχρεώσεις!  Μέσα σε αυτό το πλαίσιο λειτουργίας τα περιθώρια για δημόσιες επενδύσεις θα λέγαμε ότι είναι αρκετά δυσδιάκριτα!

Φοβάμαι ότι ως και οι ιδέες του σπουδαίου Οικονομολόγου John Maynard Keynes (1883 - 1946)  «ακούγονται» ανεδαφικές!

Ευτυχώς όμως υπάρχει και ο ιδιωτικός τομέας…Για να σκεφτούμε λοιπόν ποιος Έλληνας ή ξένος επιχειρηματίας  θα επενδύσει στην Ελλάδα και γιατί;

Μάλιστα! Περιβάλλον: πολιτικό, χρηματοπιστωτικό, φορολογικό (How tax incetives influence investment), εργασιακό, ασφαλιστικό, νομίσματος, μέλους της ΕΕ ή όχι, αβέβαιο έως και παντελώς άγνωστο. Και βέβαια το αβέβαιο δεν αφορά το μακρινό μέλλον (ασφαλώς πάντα είναι) αλλά κυριολεκτικά το πολύ κοντινό αύριο! Λέτε η λέξη αβεβαιότητα να αποτελεί κίνητρο για επενδύσεις..;

Εάν τα δεδομένα είναι αυτά (που φοβάμαι ότι είναι ακριβώς αυτά ή χειρότερα) και εμείς ονειρευόμαστε την εμφάνιση της ανάπτυξης μάλλον μας διακρίνει  έντονη ουτοπική φαντασία..!!

Και υπάρχουν περιπτώσεις που το πέρασμα της φαντασίωσης στην πραγματικότητα οδηγεί σε εφιάλτη!

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το