Τι μας έμαθε η Αρλέτα

Κατεβαίνοντας (αν ήσουν Βόρειος..) για την Πλάκα, κάπου στην Ακαδημίας άφηνες το λεωφορείο και συνέχιζες τη διαδρομή με το πεζό 2, δηλαδή με τα 2 ποδαράκια σου. Η αλλαγή του «μεταφορικού μέσου» ήταν το τελευταίο που σε ενδιέφερε προκειμένου μα βρεθείς στην αγαπημένη σου μπουάτ! Και σε μια από αυτές θα συναντήουσες την Αρλέτα!

Η Αρλέτα και η μπουάτ

Για τους νεότερους που δεν πρόλαβε η λέξη να τους συστηθεί, μπουάτ ήταν ο χώρος όπου ντυμένοι συνθέτες, τραγουδοποιοί και τραγουδιστές μάθαιναν σε επίσης ντυμένους νεολαίους (και όχι μόνο) το πως η  ποιότητα στη μουσική δεν χρειάζεται να έχει «απέναντι» τη λιτότητα, αλλά θαυμάσια μπορεί να συμπορεύεται.

 

Μπουατ. Αρλέτα. Πουλόπουλος

Το ποτό της εποχής λεγόταν  βερμούτ , η μάρκα των τσιγάρων συνήθως  Άσσος ή Καρέλια, η παρέα ήταν πράγματι παρέα και με τις αισθήσεις σε επιφυλακή αφηνόσουν στο ταξίδεμα της Αρλέτας, της Χωματά, της Αστεριάδη, του Παππά, του Χατζή, του Νιόνιου και πόσων άλλων.

Το ταξίδι μπορεί να ήταν λιτό (για τα σημερινά δεδομένα) αλλά ταυτόχρονα ιδιαίτερα «φορτωμένο» με ευαισθησία και ευγένεια. Μέσα από πολιτικούς – κοινωνικούς  και ερωτικούς στίχους, φεύγοντας έπαιρνες (ανά περίπτωση) υλικό για  σκέψη ή την ίδια την ιδέα του έρωτα (αν δεν την είχες ήδη γνωρίσει).

Μιλώντας για διαφορές

Μια μεγάλη διαφορά του τότε με το τώρα είναι ότι δεν ήσουν στο τότε ετσιθελικά αποδέκτης απόψεων. Αναζητούσες ακούσματα – οδηγούς σε μια πορεία προσωπικής ανακάλυψης, και αυτό σου προσέφεραν. Την ευκαιρία, τη δυνατότητα για ένα αληθινό ταξίδι σε μια πραγματική (τότε) Ιθάκη.

Η Αρλέτα που από σήμερα ταξιδεύει σε ένα άγνωστο για εμάς προορισμό μέσα από την ιδιαιτερότητά της και τη μεγάλη παρέα της μας έμαθε να ξεχωρίζουμε την ευαισθησία από το δεν με ενδιαφέρει, το έμφυτο από το επίκτητο,  το αυθεντικό από το δήθεν, το κάλεσμα από την πρόκληση, το μυστήριο από το γνωστό, τον έρωτα από την βιτρίνα του.

Σε ευχαριστούμε!

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Σκέψεις πριν τις καλοκαιρινές διακοπές

Να λοιπόν που λίγο πριν αφήσω την Αθήνα στην ησυχία της για τις καλοκαιρινές διακοπές ξετυλίγεται στη σκέψη μου το φιλμάκι μιας ακόμα (σχολικής) χρονιάς και με παρασύρει στο να θυμηθώ κάποιες σκηνές που την χαρακτήρισαν.

Κοινότυπη η πρώτη αναφορά

Υγεία. Μια λέξη τόσο σημαντική και απαραίτητη προϋπόθεση για την όποια άλλη συζήτηση. Και πράγματι τώρα γράφω,  σχολιάζω και ετοιμάζομαι για τις διακοπές επειδή είμαι υγιής . Μοιάζει αυτονόητο και απλό, αλλά εδώ και χρόνια η έννοια της λέξης αυτονόητο έχει «κάπου» χαθεί. Ίσως είναι καλή ιδέα να μην συμβάλλουμε στον «εκφυλισμό» της σημασίας των λέξεων..

Αμέσως μετά στη δεύτερη σκηνή

Αισθάνομαι μια έντονη ικανοποίηση που πηγάζει από τις επιτυχίες των μαθητών που είχα τη χαρά να συνεργαστώ. Ορισμένοι βέβαια θα περιμένουν κάνα μήνα από τώρα ώστε να «βεβαιωθούν» για τι ακριβώς κατάφεραν.

Κάποιος θα πει: «Μα κάθε χρόνο δεν αντλείς παρόμοια συναισθήματα από τα παιδιά»; Δεν θα διαφωνήσω μαζί του. Αλλά στο χώρο μας (και όπως προσωπικά τον βιώνω) ποτέ μια χρονιά δεν είναι ίδια με την προηγούμενη και επίσης ποτέ δεν «κουράζομαι» με την χαρά – ικανοποίηση – ευτυχία των άλλων.

Στη συνέχεια

Κάπου εδώ - στο ταξίδι της σκέψης - εμφανίζεται κάτι που συνηθίσαμε εδώ και χρόνια. Η έλλειψη «καθαρότητας» στις ανθρώπινες σχέσεις. Πλέον δεν με παραξενεύει – αν και με στεναχωρεί -  το πόσο εύκολα «αναχωρούν από τη μνήμη» κοινές καταστάσεις που δημιουργούνται σε διάφορους χώρους, κάτι που ατυχώς επιβεβαιώνει το επιφανειακό ή ιδιοτελές που τις χαρακτηρίζει από την πλευρά ορισμένων. Σαν αποτέλεσμα, υπάρχουν συμπεριφορές «εκνευριστικά» αναμενόμενες!

Και εκεί προς το τέλος του φιλμ

Έτοιμος πια να τσεκάρω τα εισιτήρια των διακοπών, ακούω κάτι για νέες αλλαγές στην παιδεία! Ειλικρινά με  τρομάζει η πολλοστή επανάληψη του ίδιου έργου. Αυτού της αλλαγής για την αλλαγή. Και βέβαια δυσκολεύομαι να αντιληφθώ  σε ποια σημεία η νέα  version  θα είναι καλύτερη από την προηγούμενη.

Είναι πολλά τα χρόνια που η σκέψη μου προσπαθεί να «διακρίνει» αν τα παιδιά αντιμετωπίζονται προσωρινά σαν πειραματόζωα ή η σημερινή παιδεία «χρειάζεται» μόνιμα πειραματόζωα.

 

Είναι όμως καλοκαίρι!

Και είναι Ελληνικό! Και το πλοίο δεν θα περιμένει..Ας προσπαθήσουμε λοιπόν να το «ρουφήξουμε» όπως κάποιοι κάποτε! Ας το συνοδεύσουμε με ξενοιασιά, ηρεμία, ξεκούραση, γλέντι, αγάπη, και με ένα βαθύ πιστεύω σε ένα καλύτερο χειμώνα.

Και ξέρετε, αν οι άλλοι δεν εμφανίζονται «πρόθυμοι» σε αυτή την προοπτική ας τους αγνοήσουμε στο βαθμό που μπορούμε δημιουργώντας τον μικρόκοσμό μας όπου στα «λημέρια» του θα επικοινωνούμε  λίγο διαφορετικά..

Καλό καλοκαιρινές διακοπές με «πραγματική» ομορφιά!

 

Καλοκαιρινό ταξίδεμα της σκέψης

Τέλη Ιουνίου λοιπόν. Αφήνουμε πίσω ένα δύσκολο χειμώνα και η σκέψη μεταφέρεται στους σχεδιασμούς για το Καλοκαιρινό ταξίδεμα..

Για τους περισσότερους μεγαλύτερη σημασία ίσως να μην έχει η διάρκεια των διακοπών αλλά το ότι αναφερόμαστε στο Ελληνικό καλοκαίρι! Εκείνο που πάντα κρατούσε τα σκήπτρα όλων των εποχών.

Στο χθες

Σαν παιδιά  η έννοιά του  ήταν συνυφασμένη με το παιχνίδι και την ανεμελιά, σαν έφηβοι με την προσδοκία του έρωτα, και στο λίγο μετά μας με αιώνιους όρκους αγάπης!

Κάπου εκεί, στις αρχές της 10ετίας του 90, αυτή η εποχή κοντράρεται με την «πολυτέλεια» του εγώ μας. Έχουμε αποκτήσει μια ξαφνική δύναμη που χαρακτηρίζει  «εκνευριστικά» εγωιστικά συμπεριφορές, επιλογές, και σχέσεις.

Αυτό το υπερεγώ απομακρύνει τη λογική του εμείς σε  επίπεδο: επαγγελματικό, οικογενειακό, παρέας, ή συντροφιάς.

Δεν είναι ότι τα προηγούμενα «στοιχεία» του περιβάλλοντος ξαφνικά χάθηκαν. Υπάρχουν, αλλά θεωρούνται πλήρως ελεγχόμενα από το εγώ μας. Αυτό αποφασίζει τα πάντα ρωτώντας στην ουσία τον εαυτό του. Βέβαια ο υποτιθέμενος διάλογος, το ψεύτικο χαμόγελο και η ευτυχία της βιτρίνας πρέπει να υπάρχει.

Αποφάσισα λοιπόν να πάμε - έχει ενδιαφέρον το «αποφάσισα να πάμε»,  στο τάδε νησί, με ουκ ολίγες παρέες, για 20 μέρες. Θα έχω την ευκαιρία να κάνω την επίδειξή μου σε πολλά. Στη δουλειά που έχω, στα λεφτά που βγάζω, στο αυτοκίνητο που κυκλοφορώ, στη γυναίκα που με συνοδεύει, στο ξενοδοχείο που μένω και στο πως ο αστακός είναι το μόνο φαγητό που εσχάτως μπορώ να φάω!

Και ξέρετε κάτι; Όλα αυτά ΕΓΩ! Δεν έχω ανάγκη κανένα και καμία. Και μη με ζορίζετε και πολύ γιατί εύκολα αλλάζω δουλειά, νησί, αυτοκίνητο, σύντροφο, και  παρέες.

Αν δεν το καταλάβατε σας το ξαναλέω. Αυτός είμαι ΕΓΩ!

Επιστροφή στο τώρα

Και μετά από αυτές τις «αξέχαστες» περιόδους  να'μαστε στο σήμερα με  το μέσο Έλληνα να προσπαθεί να βρει το στίγμα του σε μονοπάτια πρωτόγνωρα για τα βιώματά του, αλλά ίσως και για αυτή ακόμα τη φαντασία του.

Θα μπορούσαμε να το πούμε «αναγκαστική προσγείωση». Ξαφνικά το καλοκαίρι  εμφανίζεται με το ρόλο της ανάμνησης. Και αυτή η θύμηση πηγαίνει σε εποχές πριν τα 90’s. Σε εκείνα τα καλοκαίρια που ήταν η μια εποχή του χρόνου. Όταν οι εννιά μήνες του χρόνου υπήρχαν για να τονίζουν το πόσο σημαντικοί είναι οι άλλοι τρεις. Οι καλοκαιρινοί! 

Το  χρόνο δεν μπορούμε να τον γυρίσουμε πίσω. Και αυτό δεν εξαρτάται από τη μάρκα του ρολογιού μας. Μπορούμε όμως να πάρουμε από το χέρι τη σκέψη μας και να ταξιδέψουμε στο χθες μας. Να κάνουμε στάσεις σε όλες εκείνες τις εποχές που θα χαρακτηρίζαμε σημαντικές και να προσπαθήσουμε να τις «κρίνουμε» με τα σημερινά μας φίλτρα. Αυτά που αποκτήσαμε μετά την προσεδάφισή μας!

Ίσως – ελπίζω όχι πολύ αργά – καταλάβουμε το «μύθο» που κτίστηκε γύρω από το εγώ. Θέλω να πιστεύω ότι καταλάβαμε την ομορφιά της γήινης πραγματικότητας, τη διαφορά της με την εικονική, αλλά και το προσωρινό του χαρακτήρα της δεύτερης.

Εύχομαι το φετινό Καλοκαιρινό ταξίδεμα να «σφραγιστεί» με το εμείς σε μια προσπάθειά μας για ένα καλύτερο αύριο: οικογενειακό, φιλικό, συντροφικό, ή επαγγελματικό!

 

Το φευγιό της νέας γενιάς. Το εισιτήριο που της προσέφεραν

Αποφασίζοντας - σαν χώρα, τη  συμμετοχή σου στο μεγάλο χωριό - όπως εύστοχα παρομοιάστηκε η ιδέα της παγκοσμιοποίησης, στην ουσία αποδεχόσουν (μεταξύ άλλων) και την αλλαγή της έννοιας της λέξης «απόσταση» σε σχέση με την κυριολεκτική σημασία της. Το φευγιό λοιπόν ήταν αναμενόμενο.

Βέβαια, απαραίτητη προϋπόθεση για την εννοιολογική μετονομασία της λέξης ήταν η σταδιακή κατάργηση όλων εκείνων των «εμποδίων» που θα φρέναραν την ανάπτυξη της απαραίτητης ταχύτητας για την επίτευξη του εγχειρήματος.

 

Η νέα τάξη πραγμάτων

Σταδιακά λοιπόν υποχωρεί - σε συγκεκριμένες γεωγραφικές περιοχές, η χρήση των διαβατηρίων σαν του απαραίτητου οχήματος για το πέρασμα ενός προσώπου από μια χώρα σε άλλη. Τα σύνορα μεταξύ των κρατών γίνονται αόρατα. Και βέβαια η ελευθερία του περάσματος δεν περιορίζεται μόνο στους ταξιδιώτες. Γρήγορα επεκτείνεται στις επιχειρήσεις, στα κεφάλαια, στις αντιλήψεις, στη μόδα, στις συνήθειες και τον πολιτισμό. Έσχάτως δε και στις καιρικές συνθήκες.

Το χωριό μας λοιπόν αρχίζει τα εύκολα πάρε δώσε με τα διπλανά και μέσω της θεωρίας του ντόμινο έμμεσα γνωρίζεται με τόπους, διαφορετικούς ίσως και ελκυστικούς!

Το εισιτήριο για το φευγιό

Μέρος της νέας γενιάς δεν αγόρασε το εισιτήριο του φευγιού της. Κάποιοι της το προσέφεραν..

Τα ταξίδια είναι πλέον τόσο εύκολα και συχνά που δεν αργεί η δημιουργία του μεγάλου χωριού. Το καταστατικό του ανέφερε για σκοπό: την ανάπτυξη, την ευημερία, τις νέες σχέσεις, τη νέα εποχή, το γενικό καλό! Βέβαια, μέσα στα χρόνια υπήρξαν αρκετές τροποποιήσεις του  καταστατικού...

 

Η Ελλάδα μέσα στα νέα δεδομένα

Ο τόπος μας λοιπόν – η Ελλάδα, ευρισκόμενη στα νέα σαλόνια υιοθετεί τις κατάλληλες συμπεριφορές για να μπορέσει να σταθεί ισότιμα και με αξιοπρέπεια σε σχέση με τους υπόλοιπους καλεσμένους! Αλλάζει σε πολλά. Νέες συνήθειες και λογικές. Νέα επιχειρηματικά σχήματα και πρόσωπα. Νέες λογικές management και επιχειρησιακής ηθικής. Νέα ατμόσφαιρα!

Ασφαλώς αν το νέο είναι κοντά ή μακριά από την έννοια του καλύτερου είναι αποτέλεσμα ανάλυσης του κάθε διαφορετικού εγκεφάλου και βεβαίως είναι απόλυτα σεβαστή η κάθε κατάληξη της σκέψης του.

Σε αυτό το καθεστώς - της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας -  ένα από εκείνα τη λογική των οποίων δυσκολεύομαι να αντιληφθώ είναι και η πρόσφατη ευκολία στοχοποίησης  και  εκτόξευσης ατυχών χαρακτηρισμών προς ένα μέρος της νέας γενιάς που αποφασίζει να ζήσει στο διπλανό χωριό. Μια γενιά που χωρίς να τη ρωτήσουν της αφαίρεσαν την ταυτότητα, τα χαρακτηριστικά, το όραμα, την προοπτική της ντόπιας δημιουργίας, με αναγκαστική συμμετοχή σε ένα πολιτισμένο διάλογο, ενώ παράλληλα τη φόρτωσαν με οικονομικά (και όχι μόνο) βάρη, που δεν δικαιούται.

Ας είναι λοιπόν ορισμένοι περισσότερο προσεκτικοί στους χαρακρητισμούς τους γιατί μέρος της νέας γενιάς δεν αγόρασε το εισιτήριο του φευγιού της. Κάποιοι της το προσέφεραν..

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Ευρύτερη παιδεία. Ο εκφυλισμός της

Αποτελεί χωρίς αμφιβολία χαρακτηριστικό της φύσης του ανθρώπου η «αντίδραση» στην εμφάνιση του διαφορετικού. Βέβαια ο βαθμός της αντίδρασης διαφοροποιείται ανάλογα την ευρύτερη παιδεία του καθενός, με το πόσο πολύ «νέο» είναι το διαφορετικό, πόσο κοντά μας βρίσκεται, αλλά και από την προσωπικότητα του καθενός μας.

Πράγματι βιώνοντας την «νέα» Ελλάδα, αυτή μετά το 2009, θα συναντήσουμε πολλές συμπεριφορές. Κάποιες δεν είναι εντελώς καινούριες. Σίγουρα όμως όχι τόσο γνωστές ως προς την συχνότητα της εμφάνισής τους ή / και την ένταση της  έκφρασής τους.

Το περισσότερο ορατό από τα νέα χαρακτηριστικά της συμπεριφοράς μας ίσως είναι η έντονη επιθετικότητα ή / και η εκνευριστική αδιαφορία που βγάζουμε προς πρόσωπα ή καταστάσεις ανεξάρτητα αν το δικαιούνται ή όχι.

Οδηγώντας

Ευρισκόμενοι στο τιμόνι του αυτοκινήτου μας θα πρέπει να «θυμηθούμε» ότι ο οδηγός του προπορευόμενου αυτοκινήτου ΔΕΝ είναι αντίπαλος ούτε  εχθρός μας. ΔΕΝ μας έχει βλάψει σε προσωπικό, οικογενειακό, φιλικό  ή επαγγελματικό επίπεδο. Επίσης ΔΕΝ έχει λιγότερα  δικαιώματα από εμάς στην χρήση των δρόμων.

Θα ήταν λοιπόν χρήσιμο να σταματήσουμε τις παράλογες και επικίνδυνες «απαιτήσεις». Ενίοτε αυτές  εκφράζονται με το να σταματάμε όπου μας βολεύει. Άλλοτε με το να οδηγούμε σύμφωνα με δικούς μας κανόνες κυκλοφορίας (όχι αυτούς του ΚΟΚ). Και βέβαια συχνά - πυκνά κάνοντας επίδειξη της γνώσης μας στα Γαλλικά του δρόμου όταν κάποιος «τολμήσει» να αναρωτηθεί γιατί δεν μας είναι αντιληπτό το αυτονόητο στην οδήγηση.

Η βόλτα με το σκύλο μας

Είναι από κάθε άποψη όμορφη η εικόνα της βόλτας συντροφιά με τον πιστό μας φίλο. Βέβαια πολύ στο ξαφνικά οι περισσότεροι τον «λατρέψαμε». Μέσα στη βιασύνη μας δεν πληροφορηθήκαμε σε πρώτο χρόνο για κάποια «πρέπει» που συνοδεύουν αυτή την βόλτα. Αλλά και στη συνέχεια δεν αντιληφθήκαμε ότι η μη τήρηση αυτών των πρέπει αναγκάζει τους υπόλοιπους περιπατητές (ανθρώπους και σκύλους) να κοιτούν περισσότερο κάτω παρά μπροστά... Όμως «έτσι μας βολεύει».

Η δυσκολία της Ελληνικής γλώσσας

Ένα από τα χαρακτηριστικά της Δημοκρατίας, έστω και στη σημερινή της μορφή, είναι ο δημόσιος διάλογος. Εκεί συναντώνται οι διαφορετικές απόψεις. Ο λόγος και ο αντίλογος. Η τεκμηριωμένη άποψη, ανεξάρτητα αν είναι σύμφωνη ή όχι με την ερώτηση ή την αρχική τοποθέτηση κάποιου σε ένα θέμα.

Είναι ατυχές ότι άτομα που δυσκολεύονται να ακούσουν, διαβάσουν και «αντιληφθούν» την Ελληνική γλώσσα (δεν αναφερόμαστε σε αλλοδαπούς) ή που δεν είναι γνώστες του υπό συζήτηση θέματος, αλλά με φανερό τον  «ξερολισμό» τους, χωρίς ίχνος αυτογνωσίας εκφράζουν «κάτι» που το ονομάζουν άποψη. Σε αυτές τις περιπτώσεις, η προηγούμενη ανυπαρξία «γήινης» άποψης, συνήθως συνοδεύεται και από τα άριστα Γαλλικά που λέγαμε πριν!

Σαν συμπέρασμα

Τελικά, ο καθένας διαλέγει τον τρόπο προστασίας του από παρόμοιες συμπεριφορές. Και βέβαια θα είναι εκείνος που θα του επιφέρει το μικρότερο δυνατό προσωπικό κόστος αλλά και θα του διασφαλίσει τη μεγαλύτερη δυνατή ασφάλεια έναντι κάποιων συνανθρώπων του που «αποφάσισαν» να καταργήσουν βασικούς κανόνες κοινωνικής συμπεριφοράς.

Η επιθετικότητα ή / και η αδιαφορία κάποιων (ολοένα και περισσότερων) είναι έντονη. Τόσο πολύ έντονη που «οδηγεί» τους υπόλοιπους στην δημιουργία ενός μικρόκοσμου. Είναι ένας τρόπος προάσπισης του εαυτού τους από τον επιθετικό ή αδιάφορο έξω κόσμο. Αυτή και αν θα είναι «νέα» Ελλάδα!

Θα θέλαμε λοιπόν να «διευκρινίσουμε το αυτονόητο» σε (δυστυχώς) αρκετούς, και αυτό είναι ότι «ΔΕΝ αντιμετωπίζετε ΜΟΝΟ εσείς την εδώ και 8 χρόνια νέα κατάσταση της χώρας μας». Το πρόβλημα έχει αγγίξει σε διαφορετικό ίσως βαθμό  όλους μας.

Όμως η αντιμετώπιση του προβλήματος ΔΕΝ βρίσκεται στον εκφυλισμό της παιδείας μας. Και βέβαια αναφερόμαστε στην παιδεία πριν την εκπαίδευση...

 

Ίσως η εξήγηση να βρίσκεται στο όνομα

Αρκετούς μήνες πριν έβαλα δύο από τα «θέλω» μου να μονομαχήσουν γνωρίζοντας εκ των προτέρων ότι ο κριτής - διαιτητής δεν θα μπορούσε να ανακηρύξει ουσιαστικό νικητή. Ήθελα όμως την εξήγηση στο γιατί κάλεσα τους δύο μονομάχους..

Η όποια κρίση – απόφασή του θα εύρισκε απέναντι της καταστάσεις και συναισθήματα εκφρασμένα σε άγνωστες μονάδες μέτρησης. Έτσι η δυνατότητα ποσοτικοποίησης και σύγκρισης των δεδομένων που θα τον οδηγούσαν στην τελική ετυμηγορία του θα ήταν πολύ περιορισμένη.

Υπήρχε βέβαια και ένα δεύτερο θέμα. Ποιος θα ήταν ο κριτής; Δηλαδή ποιος θα είχε την ικανότητα να αναγνωρίσει τα «θέλω» μου. Όμως η φωνή του κριτή έπρεπε να βρεθεί. Χρειαζόταν να βγει μια τυπική απόφαση.

Η οικονομικά επιστήμη πάντα παρούσα

Στην οικονομία χρησιμοποιούμε την έννοια του κόστους ευκαιρίας ενός αγαθού ή μιας απόφασης που μεταφράζεται πάντα σε απώλεια άλλου / ης. Στην καθημερινότητα, αυτή η σύγκριση γίνεται - αρκετές φορές ασυνείδητα – σε κάθε ενεργοποίηση της σκέψης μας. Με άλλα λόγια όταν αποφασίζουμε να πάμε σε ένα café την ίδια στιγμή αποφασίζουμε ότι ΔΕΝ μείνουμε σπίτι. Και βέβαια σαν ορθολογικά όντα (που υποτίθεται ότι είμαστε) οι αποφάσεις μας είναι και οι σωστές. Τόσο «τέλεια» μηχανήματα αυτοαποκαλούμαστε!

Η απόφαση

Λίγες μόλις μέρες πριν το σήμερα, το ένα από τα δύο «θέλω» μου επέλεξε (μετά από πολύμηνη μάχη) να στεναχωρήσει το άλλο. Αποφάσισα λοιπόν ότι έπρεπε να αποχωριστώ ένα «κομμάτι» του εργασιακού μου χώρου. Όχι τον εργασιακό μου χώρο στο σύνολό του, αλλά ένα μόνο μέρος του.

Δηλαδή εκείνη τη στιγμή «μου» επέβαλα ότι ΔΕΝ θα ξαναδώ κάποιους από τους μαθητές που μαζί: είτε «κυνηγήσαμε» να βάλουμε σε κάποια τάξη της σκέψη μας μέσα στην αταξία της εποχής, είτε βιώσαμε την επίπονη προσπάθεια μετονομασίας του μαθητή σε φοιτητή με το πέρασμά τους στην τριτοβάθμια εκπαίδευση,  είτε τέλος μας ένωνε μια (με τα μάτια) καλημέρα και η προσδοκία της γνωριμίας στην τάξη – αυτοί ήταν οι μικρότεροι που έχασα την ευκαιρία να μου αποκαλύψουν την προσωπικότητά τους.

Και βέβαια, η απώλεια θα αφορούσε και τα πρόσωπα συναδέλφων που μοιραστήκαμε καλημέρες, ωραίες στιγμές αλλά και δύσκολες, όμως  το χιούμορ και η έλλειψη αντιζηλίας μας βοήθησε να διαγράψουμε από τη μνήμη μας τις δεύτερες.

Όλα τα προηγούμενα συνθέτουν το χάσιμο, την απώλεια, τη θυσία, το στέρημα Είναι πρόσωπα και καταστάσεις που συμμετείχαν, με διαφορετικές ιδιότητες και μορφές, σε ένα «κομμάτι» της σημερινής μου εικόνας. Αντιπροσωπεύουν το «θέλω» που τυπικά έχασε. Αυτό που δύσκολα αντικαθίσταται.

Τα γιατί ζητούν εξήγηση..

Δικαιολογημένα λοιπόν έγινα παραλήπτης πολλών «γιατί». Γιατί αφήνεις τόσα όμορφα από τη ζωή σου; Μήπως γιατί συνεχίζεις να διδάσκεις και σε άλλους χώρους;

Προσπάθησα να βρω τον κριτή που λέγαμε να μου αναλύσει το δικαιολογητικό της τυπικής απόφασής του (ουσιαστική δεν υπήρξε ποτέ). Να μου εξηγήσει πως υπολόγισε το κόστος ευκαιρίας. Ζητούσα μια εξήγηση! Να γράψει επιτέλους μια πρόταση που αρχίζει με ένα «επειδή»...

Τελικά τον βρήκα. Η απάντησή του ήταν «επειδή.. σε λένε Μανώλη»

Τα ίχνη στο διάβα σου

Αποφασίζοντας να περιορίσεις την «έκταση» των δραστηριοτήτων σου, αρκετές φορές υπάρχει η σκέψη για «το κάτι παραπάνω» που θα  ήθελες να έχεις κάνει.

Ο αντίλογος όμως άμεσα σε βάζει να αναλογιστείς αν στην προσπάθειά σου να μεταφέρεις γνώση, εμπειρίες, συμπεριφορές και εφόδια για την επιτυχία κάποιου / ων άλλων γνώρισες αποδοχή, συμπάθεια, εκτίμηση και αγάπη παρά μια αίσθηση ουδέτερου ή αδιάφορου περάσματος από τη ζωή άλλου / ων.

Αν η πρώτη ομάδα συναισθημάτων «εμφανιστεί» πιο δυνατή από τη δεύτερη τότε στο διάβα σου έμεινε ένα ίχνος που κάποιοι θα θυμούνται θετικά.

Αυτό είναι που θέλεις. Και στη δική σου λογική εδώ βρίσκεται και η απάντηση στο «γιατί» της απόφασής σου να περιορίσεις τη «δράση» σου, αλλά και η (πάντα) νέα «ώθηση» που απαιτείται για τη συνέχεια αυτού που ξέρεις να κάνεις - προσφέρεις.

Κράτα το

Συνεχίζοντας το ταξίδεμα

Δεν είναι πάντα εύκολο να διακρίνεις το χρονικό σημείο που ολοκληρώνεται, ή πρέπει να ολοκληρωθεί, κάποιο από τα ταξίδια της ζωής σου. Άλλες πάλι φορές, αυτό που λείπει πέραν από την αναγνώριση, είναι η απόφαση και στη συνέχεια η υλοποίηση της απόφασης.

Όμως ο εαυτός σου πρέπει να αποκρούσει τις συνήθως πολλές δικαιολογίες που κάνουν την εμφάνισή τους, εγκαθίστανται πεισματικά στη σκέψη σου και προσπαθούν με φανατισμό να κερδίζουν τη μάχη!

Το κλείσιμο ενός κύκλου, δεν σημαίνει αναγκαστικά ότι αυτά που βίωσες σε αυτό το μονοπάτι ζωής σου άφησαν αρνητικά συναισθήματα τα οποία κάποια στιγμή σε «έσπρωξαν» σε αυτή την απόφασή σου.

Όχι, αυτό δεν συμβαίνει απαραίτητα. Όμως, πολύ απλά και ανθρώπινα, υπάρχουν φορές, και είναι αρκετές, που πρέπει να γνωρίσεις το παρακάτω. Αυτό το παρακάτω εμφανίζεται σαν νέος προορισμός που «επίμονα» σε προσκαλεί να τον επισκεφτείς – αναγνωρίσεις.

Σε άλλες δε περιπτώσεις, έρχονται συμπληρωματικά, και τα «άλλα» στοιχεία του περιβάλλοντος της τωρινής ζωής σου, που φωναχτά ή και με άλαλα χείλη, σου υπενθυμίζουν το απαραίτητο της παρουσίας τους στο ταξίδεμα του είναι σου.

Αν προσπαθήσεις αθροιστικά να μεταφράσεις ή και να προβάλεις στο αύριο την απόφασή σου θα καταλήξεις ότι το άνοιγμα ενός «νέου» μονοπατιού είναι μπροστά σου, αλλά και ότι είναι αναγκαία η διατήρηση άλλων υφιστάμενων κύκλων και σε εκείνο το ποιοτικό επίπεδο που σύμφωνα με τα δικά σου κριτήρια χαρακτηρίζεται υψηλό.

Βέβαια θα σου λείψουν πρόσωπα που από κοινού προσπάθησες και καταστάσεις που αντιμετώπισες. Και αυτή η «έλλειψη» θα έχει και αντίθετη φορά. Όμως μέσα σου δεν έχεις αμφιβολία ότι ήσουν αυτός που ήθελες να είσαι, αλλά και αυτός που έπρεπε μέσα στους κανόνες του συγκεκριμένου ταξιδιού.

Και αυτό το τελευταίο, ενισχύει και οριστικά σφραγίζει το (για σένα) σωστό της απόφασής σου.

Ψάχνοντας «καθαρούς» καθρέπτες

Συζητώντας με νεότερους,  υπάρχουν  φορές – και αυτές είναι πολλές – που σου «βγαίνει» η επιθυμία να πάρεις το χρόνο από το χέρι και να τον μεταφέρεις στην τότε ζωή σου! Τότε, που εσύ καθόσουν στη θέση του νεότερου..Τις περισσότερες φορές  αυτή η «εντολή του μυαλού» έρχεται εντελώς ασυνείδητα. Ίσως αυτό το flash back να σχετίζεται και με την ιδιότητα του καθηγητή. Μπορεί.

Σήμερα, μια ανάλογη συζήτηση, με ταξίδεψε αρχικά στη Χαϊδελβέργη και με ενδιάμεσο σταθμό την Αθήνα με άφησε στη Χίο για να τελειώσει η περιπλάνηση με την επιστροφή μου στην πρωτεύουσα μια και  έπρεπε να «γραφτώ» στους πρωτοετείς φοιτητές της Α.Σ.Ο.Ε.Ε!

Στην όμορφη Γερμανική πόλη πρέπει να ήμουν γύρω στα 15 όταν ένας γνωστός του αξέχαστου πατέρα μου χρησιμοποιώντας μέρος της εντυπωσιακής τεχνικής του στην επικοινωνία με νέους και επειδή αρνήθηκα «τας εντολάς του» μου δώρισε τον τίτλο: «ξύλο απελέκητο»!

Δύο χρόνια μετά, στην Αθήνα,  μια μεγαλύτερη ξαδέλφη μου – καθηγήτρια - είχε την μοναδική και σπάνια διαύγεια πνεύματος, μετά από το μοναδικό μάθημα που κάναμε να πικράνει αφάνταστα την πανέμορφη μητέρα μου λέγοντας της ότι: «..δεν θα περάσω στο Πανεπιστήμιο»!

Στη Χίο (το νησί μου) γνώρισα από πολύ μικρός τη σοφία στο πρόσωπο του παππού μου! Ήταν ο άνθρωπος που ο χρόνος καταλάβαινε τα λεγόμενά του πολύ αργότερα. Ήταν εκείνος που πριν  τις Πανελλαδικές μου έλεγε: «μην ακούς κανέναν..εσύ θα μπεις στο Πανεπιστήμιο από τους πρώτους»!

Και άντε τώρα εσύ μέσα στην εφηβία σου να έχεις προλάβει να ανακαλύψει τα κατάλληλα φίλτρα αντιμετώπισης διαφορετικών ακουσμάτων.

Σεπτέμβριος ήταν όταν άκουσα στο ραδιόφωνο – άλλες εποχές βλέπετε – το όνομά μου στους επιτυχόντες του Οικονομικού (που ήθελα) της Α.Σ.Ο.Ε.Ε! Τέσσερα χρόνια αργότερα ανέβηκα στην αίθουσα δεξιώσεων της σχολής για να ορκιστώ.

Σκέφτηκα αρκετές φορές να φωτοτυπήσω τις τρεις υποτροφίες από το Ι.Κ.Υ (17.700 δρχ. η καθεμιά) που είχα πάρει στην 4ετία της φοιτητικής μου ζωής και να τις ταχυδρομήσω στα δύο πρώτα άτομα της προηγούμενης αναφοράς μου. Όμως δεν το έκανα. Είχα αρχίσει να προβληματίζομαι για το αν έπρεπε να αγοράζεις γραμματόσημα για όλους...

Χρόνια μετά, ακόμα και σήμερα, υπάρχουν στιγμές που αναλογίζομαι πόσο θα με είχα αδικήσει αν είχα υιοθετήσει  για εικόνα του εαυτού μου τις Γερμανικές απόψεις ή αυτές της συγκεκριμένης καθηγήτριας, και όχι εκείνες του Χιώτη παππού μου. Στάθηκα όμως τυχερός.  Η Αιγαιοπελαγίτικη αύρα ήταν πολύ ισχυρή!

Τότε - στο χθες μου, ασφαλώς  δεν ήξερα  πόσο σημαντικό είναι το ειδικό βάρος της ταυτότητας του βαθμολογητή μας. Το πόσο αβίαστα κάποιος μπορεί να δικάζει και καταδικάζει μέσα στην πλάνη του ξερολισμού του, στην επιπολαιότητα του χαρακτήρα του, ή ακόμα και στην (ενδεχομένως) αδυναμία του για άσκηση κριτικής. Το πόσο «απαραίτητη» δηλαδή είναι η ποιότητα του καθρέπτη που «εμπιστεύεσαι» το αντίκρισμα του εαυτού σου.

Μεγαλώνοντας - εκεί κοντά στα τριάντα, εμφανίζεται η «ανάγκη» της σύγκρισης με τους άλλους. Τους πρώην συμφοιτητές, τους φίλους, τους γνωστούς, τους συγγενείς, και γενικά τους γείτονες.. Τι έχεις «καταφέρει» σε σχέση με αυτούς;

Εδώ βρίσκεται το δεύτερο λάθος της προσπάθειας ορισμού της ακριβούς θέσης μας.

Και αυτό γιατί συνήθως συγκρίνουμε ανόμοιες καταστάσεις με διαφορετικές συνθήκες περιβάλλοντος για να καταλήξουμε φυσικά σε λανθασμένη αξιολόγηση του εαυτού μας. Μοιάζει σαν να  δεχόμαστε ότι στα ταξίδια της ζωής μας  ξεκινάμε ΟΛΟΙ από το ίδιο σημείο, ακολουθούμε το ίδιο μονοπάτι, αντιμετωπίζουμε τις ίδιες καιρικές συνθήκες, και αναζητούμε τον ίδιο προορισμό..Και κάτι τέτοιο στην πραγματικότητα σπάνια συμβαίνει.

Με λίγη ησυχία του νου, ας προσπαθήσουμε να μας «επαναξιολογήσουμε» κοιτάζοντας πιο καθαρούς καθρέπτες και χωρίς να ξεχνάμε το πόσο διαφορετικό μπορεί να είναι το περιβάλλον ΜΑΣ σε σχέση με το περιβάλλον ΤΟΥ...

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Πασχαλινές διαδρομές της σκέψης..

Και έτσι όπως πλησιάζουμε προς τη μέρα «σύμβολο της ελπίδας» που φέρνει η ανάσταση ίσως θα πρέπει να αναλογιστούμε για την αιτία (και όχι την αφορμή) της σημερινής κρίσης σε όλους τους τομείς της ζωής μας. Ίσως έτσι συμβάλλουμε ενεργά στην επανεμφάνιση της ελπίδας!

Η μια άποψη θα ισχυριστεί ότι η οικονομική κρίση είναι «η ρίζα του κακού». Αυτή η γκρίνια, μιζέρια, μουντή ατμόσφαιρα, απογοήτευση και απαισιοδοξία οφείλεται στη μείωση της κινητήριας δύναμης που προσφέρει το «χρήμα».

Κάπου απέναντι βρίσκεται ο αντίλογος! Αυτός διακρίνεται για τη δυνατή του μνήμη και καταφθάνει για να ρωτήσει.. Δηλαδή προ κρίσεως (δεκαετίες των 90s και 00s) ήσασταν χαρούμενοι και πραγματικά ευτυχισμένοι, ή μοιάζατε, νομίζατε, βγάζατε προς τα έξω ότι είστε; Για προσπαθήστε να θυμηθείτε..

Επειδή οι απόψεις δεν γεννιούνται για να μένουν στα συρτάρια και η ελευθερία της σκέψης δεν είναι πάντα (άμεσα ή έμμεσα) ελεγχόμενη – κατευθυνόμενη,  ο γράφων υποστηρίζει ότι η οικονομική κρίση ήταν η αφορμή που αργά ή γρήγορα θα εμφανιζόταν για να μετοναμάσει την ατμόσφαιρα σε «μουντή».

Προηγήθηκε μια αιτία, η οποία εμφανίστηκε όταν το ΕΓΩ άρχισε να κοντράρει το ΕΜΕΙΣ, και εδραιώθηκε όταν το νίκησε κατά κράτος σε όλες τις διαστάσεις – συμπεριφορές της ζωής μας. Όταν η ποσότητα του ΕΓΩ επικράτησε της ποιότητας του ΕΜΕΙΣ. Όταν το όνομα της / του συντρόφου απέκτησε «υποκοριστικό»  τη λέξη αυτή / αυτός!

Τελικά ίσως η κρίση αρχίσει να χάνει τη δύναμη που ασκεί  πάνω μας αν αποφασίσουμε να μειώσουμε την εικονική δύναμη του ΕΓΩ συνειδητοποιώντας ταυτόχρονα την πραγματική δύναμη του ΕΜΕΙΣ!

 Ίσως..

ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ σε όλους σας!

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το